Bienemaja Mopsy

WRAŻENIE OGÓLNE: 
Wybitnie kwadratowy i mocny; „multum in parvo” wyraża się w zwartości sylwetki, wzajemnych proporcjach i kondycji mięśniowej.  Mops nigdy nie może wydawać się krótkonogi, ani wysokonożny i lekki.
 
WAŻNE PROPORCJE:
Zdecydowanie krępy i zwarty.
 
ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:
Wielki urok, dostojeństwo, inteligencja. Zrównoważony, wesoły i żywy.
 
GŁOWA:
Stosunkowo duża, proporcjonalna do tułowia, okrągła, lecz nie jabłkowata.
 
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Bez bruzdy czołowej. Zmarszczki na czole dobrze wyrażone, ale nie nadmierne.
 
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: czarny, o dość dużych, dobrze rozwartych nozdrzach. Ścieśnione nozdrza i duża fałda nad nosem niedopuszczalne i stanowią poważna wadę.
Kufa: Stosunkowo krótka, tępo zakończona, graniasta, nie zadarta. Fałda nad nosem nie może zasłaniać nosa lub oczu ani upośledzać widzenia czy oddychania.
Uzębienie: Niewielki przodozgryz. Krzywa żuchwa, pokazywanie języka lub zębów – w najwyższym stopniu niepożądane i powinny być surowo oceniane. Szeroka żuchwa z siekaczami ustawionymi niemal w prostej linii.
Oczy: Ciemne, stosunkowo duże, okrągłe; łagodne i zatroskane w wyrazie; bardzo błyszczące, a w chwili podniecenia – pełne ognia. Nigdy nie mogą być wyłupiaste, ogromne, ani ukazywać białkówki
przy patrzeniu do przodu. Bez śladu objawów chorobowych.
Uszy: Cienkie, małe, delikatne, jak czarny aksamit. Dwa rodzaje
uszu: „różyczkowe” – małe, zwisające, załamane i odchylone do tyłu, uwidaczniając wnętrze ucha; „w kształcie guzika” – załamane ku przodowi, końce przylegają do czaszki i zakrywają wnętrze ucha. Wyżej cenione te drugie.
 
SZYJA:
Lekko łukowata, przypominająca czub hełmu; mocna, gruba, dostatecznie długa, aby głowa była dumnie niesiona.
 
TUŁÓW:
Krótki i zwarty.
Grzbiet: Prosta linia grzbietu; nie może być ani wysklepiona, ani zapadnięta.
Klatka piersiowa: Szeroka, mocno ożebrowana na całej długości.
 
OGON:
Wysoko osadzony, ciasno skręcony, przylegający do biodra. Wysoce pożądany podwójnie skręcony.
 
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Łopatki: Ustawione ukośnie.
Przedramię: Kończyny bardzo mocne, proste, umiarkowanej długości, ustawione pod tułowiem.
Łapy: Nie tak długie, jak zajęcze, ani tak okrągłe, jak kocie; wyraźnie rozdzielone palce; czarne pazury.
KOŃCZYNY TYLNE:
Wygląd ogólny: Bardzo mocne, umiarkowanej długości, ustawione pod tułowiem, oglądane z tyłu – proste i równoległe.
Stawy kolanowe: Dobrze ukątowane.
Łapy: Nie tak długie, jak zajęcze, ani tak okrągłe, jak kocie; wyraźnie rozdzielone palce; czarne pazury.
 
CHÓD/RUCH:
Oglądane z przodu, kończyny przednie powinny unosić się i opadać w przedłużeniu linii łopatek; łapy skierowane zupełnie na wprost – nie do środka, ani na zewnątrz. Akcja kończyn tylnych równie prawidłowa. Kończyny przednie z dobrym wykrokiem; kończyny tylne poruszają się swobodnie, z dobrą pracą stawów kolanowych. Lekko toczący się ruch kończyn tylnych jest dopełnieniem typowego ruchu. Pies musi być zdolny do sprawnego i wydajnego ruchu.
 
SZATA:
SIERŚĆ: Delikatna, gładka, miękka, krótka i błyszcząca; nie może być ani twarda, ani wełnista.
MAŚĆ: Srebrna, brzoskwiniowa, płowa lub czarna. Każda czysta, dla podkreślenia kontrastu między barwą szaty a pręgą grzbietową (czarna linia, biegnąca od potylicy do ogona) i maską. Znaczenia wyraźnie odgraniczone. Pysk lub maska, uszy, „pieprzyki” na policzkach, „odcisk kciuka”(„diament”) na czole i pręga grzbietowa – tak czarne, jak to możliwe. 
 
WAGA:
Idealna waga: 6,3 – 8,1 kg. Pies ma być mocno umięśniony, czego nie należy mylić z nadwagą.
 
WADY:
Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od nasilenia oraz wpływu na zdrowie i dobrostan psa.
 
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: 
– Agresja lub wyraźna lękliwość. 
– Każdy pies, wykazujący wyraźne wady budowy lub zaburzenia charakteru powinien być zdyskwalifikowany.